W przypadku torby płóciennej podłożem jest tkanina: ma wyraźną fakturę splotu, jest chłonna i bywa elastyczna. To powoduje, że technika nadruku musi umożliwiać:
- nałożenie relatywnie grubej warstwy farby (żeby "przykryć" kolor i fakturę włókien),
- dobrą przyczepność do tekstyliów,
- utrwalanie/suszenie dostosowane do farb tekstylnych.
Takie wymagania spełnia technika sitodrukowa: farba jest przeciskana przez matrycę (siatkę) na podłoże, co w praktyce ułatwia uzyskanie mocnego, jednolitego krycia w nadruku jednobarwnym. Sitodruk jest też powszechnie używany w nadrukach reklamowych na tekstyliach (koszulki, torby, elementy odzieży), zwłaszcza gdy liczy się odporność nadruku i powtarzalność.
Odpowiedź "offsetową" uznaje się za nieadekwatną, ponieważ offset jest techniką przeznaczoną przede wszystkim do druku na płaskich, stabilnych arkuszach lub wstędze (np. papier), a przenoszenie obrazu na porowatą tkaninę o wyraźnej fakturze nie jest typowym zastosowaniem tej technologii.
Odpowiedź "typograficzną" (druk wypukły) także nie jest standardowym wyborem dla płóciennych toreb: ta technika historycznie i technologicznie wiąże się głównie z podłożami papierowymi i wymaga warunków docisku oraz równości podłoża, które dla tkaniny są trudniejsze do spełnienia.
Odpowiedź "tampondrukową" bywa kojarzona z nadrukami na przedmiotach o nieregularnych kształtach (np. drobne gadżety, elementy z tworzyw), ale dla torby płóciennej zwykle kluczowe jest pokrycie większej, płaskiej powierzchni z dobrą nieprzezroczystością farby. Tampondruk częściej wybiera się do mniejszych pól nadruku i powierzchni problematycznych kształtowo, a nie do typowych nadruków na tekstyliach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się tkanina/płótno/odzież/torby materiałowe oraz prosty nadruk (np. 1 kolor), najpierw rozważ sitodruk jako technikę bazową. Dopiero później oceniaj, czy inne technologie mają uzasadnienie (np. nietypowy kształt, bardzo mały detal, inny materiał).
