Przy wykonywaniu gwintu wewnętrznego najpierw wierci się otwór pod gwintownik, a dopiero potem nacina gwint. Kluczowe jest dobranie średnicy wiertła tak, aby po gwintowaniu uzyskać prawidłowy zarys gwintu: otwór nie może być ani za mały (bo rosną opory skrawania i ryzyko uszkodzenia gwintownika), ani za duży (bo gwint będzie "płytki" i mniej wytrzymały).
W praktyce warsztatowej stosuje się:
- tablice średnic wierteł pod gwinty metryczne (najpewniejsza metoda na egzaminie, gdy wartości są podane w materiałach lub wynikają z przyjętej tabeli),
- zależność przybliżoną d0 = d − P, gdzie d0 to średnica otworu, d średnica nominalna gwintu (np. 22 mm dla M22), a P skok gwintu.
Odpowiedź "ϕ19,25" jest zgodna z założeniem zadania dla gwintu M22 w mosiądzu i wskazuje średnicę wiertła, która zostawia odpowiedni naddatek na nacięcie gwintu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "ϕ17,25" oznaczałoby znacznie mniejszy otwór. Taki dobór zwykle powoduje zbyt duże obciążenie gwintownika i problemy z wykonaniem gwintu (duże opory, ryzyko zatarcia lub złamania narzędzia).
- "ϕ8,4" jest typową wielkością spotykaną przy dużo mniejszych gwintach; dla M22 dawałoby to skrajnie za mały otwór, praktycznie uniemożliwiający poprawne gwintowanie.
- "ϕ0,75" jest wielkością całkowicie nieadekwatną do gwintu M22 (to rząd wielkości skoku lub bardzo małych otworów), więc nie może być średnicą wiertła pod tak duży gwint.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści nie podano skoku (np. M22×2,5), zwykle oznacza to, że egzamin opiera się na konkretnej tablicy/założeniu. Gdy skok jest podany, wtedy łatwo sprawdzić wynik ze wzoru d0 = d − P.
