Średnioważona stawka roboczogodziny (zł/r-g) jest przydatna, gdy w jednej brygadzie pracują osoby o różnych stawkach. Wtedy nie wystarczy zwykła średnia arytmetyczna stawek, bo kluczowe jest, ile osób pracuje na każdej ze stawek (to są "wagi").
W zadaniu mamy:
- 3 brukarzy ze stawką 35 zł/r-g,
- 1 robotnika ze stawką 15 zł/r-g.
Obliczamy sumę stawek pomnożonych przez liczbę osób:
3 × 35 zł = 105 zł (łączny "udział" brukarzy)
1 × 15 zł = 15 zł (łączny "udział" robotnika)
Suma: 105 + 15 = 120
Następnie dzielimy przez łączną liczbę pracowników: 3 + 1 = 4.
Średnioważona stawka = 120 / 4 = 30,00 zł.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 25,00 zł – to wynik zwykłej średniej arytmetycznej dwóch stawek (35 i 15), czyli (35+15)/2. Błąd polega na pominięciu faktu, że pracowników na stawce 35 zł jest trzech, a nie jeden.
- 15,00 zł – to jedynie stawka pojedynczego robotnika. Wybór tej wartości wynika zwykle z nieuwzględnienia pozostałych osób w brygadzie.
- 35,00 zł – to stawka pojedynczego brukarza. Taki wybór może wynikać z "zakotwiczenia" na dominującej grupie (większość brygady), ale nadal nie jest to średnia dla całego składu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się kilku pracowników i różne stawki, niemal zawsze trzeba użyć schematu (liczba osób × stawka), zsumować i podzielić przez łączną liczbę osób (lub łączną liczbę roboczogodzin, jeśli są różne czasy pracy).
