W tego typu zadaniach najpierw ustala się wartość netto robót, a dopiero później przechodzi na wartość brutto. Dane wejściowe są podane jako trzy składniki kosztów:
- R – robocizna,
- M – materiały,
- S – sprzęt.
Krok 1: suma R+M+S. Należy uważnie odczytać wartości z tabeli i zsumować je, uzyskując łączną wartość netto (bez podatku). To najczęstszy etap, w którym pojawiają się błędy: pominięcie jednej pozycji, przepisanie liczby z innej kolumny albo niewłaściwe zaokrąglenie.
Krok 2: przejście z netto na brutto. Wartość brutto to wartość netto powiększona o podatek (najczęściej VAT w rozliczeniach robót). Zasada rachunkowa jest stała: brutto = netto × (1 + stawka) albo równoważnie brutto = netto + (netto × stawka). Na egzaminie kluczowe jest, aby podatek policzyć od sumy, a nie wykonywać wielu cząstkowych zaokrągleń, które mogą zmienić końcówkę wyniku.
Odpowiedź "1 230,00 zł" jest poprawna, ponieważ odpowiada wynikowi końcowemu po wykonaniu tych dwóch kroków na danych z tabeli.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Kwota "1 000,00 zł" typowo odpowiada wartości netto (bez podatku), czyli pominięciu kroku doliczenia podatku. Wartości "1 623,60 zł" oraz "1 859,76 zł" są charakterystyczne dla zastosowania nieprawidłowej podstawy lub stawki (np. naliczenia podatku/narzutu w niewłaściwy sposób) albo dla błędu sumowania składników R, M, S. W praktyce zawsze warto wykonać szybki "test sensowności": czy brutto jest większe od netto i czy różnica wygląda jak realistyczny podatek od całej sumy.
