Przy uzupełnianiu dużych ubytków w tynku cementowym kluczowa jest zasada zgodności materiałowej: naprawa powinna mieć spoiwo i właściwości zbliżone do warstwy istniejącej. Dlatego właściwym wyborem jest zaprawa cementowa, która po związaniu daje wysoką wytrzymałość, dobrą odporność na działanie wilgoci oraz parametry zbliżone do tynku cementowego. W praktyce zmniejsza to ryzyko odspojenia, pęknięć na styku "stare–nowe" i nierównomiernej pracy warstw.
Odpowiedź "gipsowej" jest nieprawidłowa, ponieważ zaprawy gipsowe są co do zasady przeznaczone do suchych pomieszczeń i nie zapewniają takiej odporności na zawilgocenie jak zaprawy na cemencie. Dodatkowo różnice w parametrach (m.in. wytrzymałości, skurczu i zachowaniu przy zmianach wilgotności) zwiększają ryzyko uszkodzeń w miejscu naprawy.
Odpowiedź "wapienno-gipsowej" również jest nieprawidłowa: obecność spoiw gipsowych ogranicza zastosowanie w warunkach, gdzie tynk cementowy bywa używany (często z uwagi na odporność). Taka zaprawa może mieć inne tempo wiązania i inną odporność na wodę niż wymagają tego duże uzupełnienia w tynku cementowym.
Odpowiedź "cementowo-wapiennej" jest odpowiedzią mylącą, bo choć zaprawy cementowo-wapienne występują jako zaprawy tynkarskie, pytanie dotyczy ubytków w tynku cementowym i wskazuje na potrzebę materiału jednoznacznie odpowiadającego temu typowi tynku. W kontekście egzaminacyjnym rozstrzygające jest rozpoznanie spoiwa bazowego: do tynku cementowego dobiera się zaprawę cementową.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "tynk cementowy", najczęściej szukasz odpowiedzi ze słowem "cementowa" (zgodność spoiwa i odporność na wilgoć). Gips traktuj jako materiał głównie do wnętrz suchych, a mieszanki z gipsem jako mniej odporne na wodę.
