Spoiwo powietrzne to takie spoiwo budowlane, które wiąże i twardnieje przede wszystkim w warunkach dostępu powietrza. Klasycznym mechanizmem twardnienia jest karbonatyzacja, czyli reakcja składników wapiennych z dwutlenkiem węgla z powietrza, prowadząca do powstania trwałych produktów wiązania. Dlatego do spoiw powietrznych zalicza się typowo wapno hydratyzowane (wapno gaszone w postaci suchej).
Dlaczego "wapno hydratyzowane" jest poprawne?
Wapno hydratyzowane stosuje się m.in. w zaprawach i tynkach, gdzie korzystne są cechy takie jak urabialność i zdolność "oddychania" przegrody. Jego twardnienie jest związane z procesami zachodzącymi przy dostępie powietrza, więc spełnia definicję spoiwa powietrznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Cement portlandzki – jest spoiwem hydraulicznym. Wiąże i twardnieje w wyniku reakcji składników cementu z wodą (hydratacja), a produkty wiązania powstają także bez dostępu powietrza.
- Wapno hydrauliczne – również należy do spoiw hydraulicznych, ponieważ posiada zdolność wiązania w środowisku wilgotnym dzięki składnikom o charakterze hydraulicznym.
- Cement hutniczy – jest odmianą cementu, a więc także spoiwem hydraulicznym. Jego wiązanie zależy od reakcji z wodą, a nie od procesu typowego dla spoiw powietrznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się cement, to w ogromnej większości przypadków będzie to spoiwo hydrauliczne. Dla spoiw powietrznych najczęściej "kluczem" jest wapno (gaszone/hydratyzowane) lub spoiwa gipsowe – zależnie od zakresu materiału nauczania.
