Tkanina sukienkowa typu atłas jest kojarzona z gładką, elegancką powierzchnią i wyraźniejszym połyskiem. Ten efekt wynika nie z "magicznej" nazwy materiału, ale z konstrukcji przeplotu, czyli z tego, jak nitki osnowy i wątku krzyżują się w tkaninie.
W praktyce atłas wytwarza się w splocie atłasowym (czasem w materiałoznawstwie spotyka się też określenia odnoszące się do odmian splotu satynowego/atłasowego). Cechą rozpoznawczą tego splotu są dłuższe "przeskoki" (mniej częste wiązania), przez co na jednej stronie dominują nitki jednego układu, a powierzchnia jest bardziej jednolita i gładka.
Dlatego odpowiedź "C" jest poprawna: w kluczu dołączonym do zadania (oznaczenia literowe splotów) litera "C" odpowiada splotowi atłasowemu, wymaganemu do wytworzenia tkaniny typu atłas.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do innych splotów o innych efektach wizualnych i użytkowych:
- Litera odpowiadająca splotowi płóciennemu dawałaby powierzchnię bardziej matową i z wyraźniejszym, drobnym "ziarnem" przeplotu, bez typowych długich przęseł.
- Litera odpowiadająca splotowi skośnemu (twill) prowadzi do efektu ukośnych żeber/prążków, charakterystycznego np. dla denimu czy gabardyny, a nie dla klasycznego atłasu.
- Litera odpowiadająca innemu splotowi specjalnemu nie zapewnia kluczowej cechy atłasu, czyli przewagi długich przęseł na stronie prawej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz w treści "atłas", "połysk", "gładka strona" – w pierwszej kolejności myśl o splocie atłasowym, a dopiero potem dopasuj go do oznaczenia z rysunku/tabeli.
