W pomiarach laboratoryjnych gęstość cieczy można wyznaczać różnymi metodami. Metoda hydrostatyczna wykorzystuje zjawisko siły wyporu: gdy ciało (np. pływak lub ciężarek o znanych parametrach) jest zanurzone w cieczy, działa na nie siła skierowana ku górze, zależna od gęstości tej cieczy. Porównując "pozorną" zmianę ciężaru (różnicę wskazań) można wnioskować o gęstości badanego medium.
Do takiej procedury jest przeznaczona waga Mohra (spotyka się też nazwę waga Mohra‑Westphala). Jej zasada działania jest powiązana z hydrostatyką: układ pływaka/obciążników i skali umożliwia odczyt wartości związanej z gęstością na podstawie równowagi sił podczas zanurzenia elementu w cieczy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do metody hydrostatycznej?
- wagosuszarka służy do oznaczania wilgotności/ubytek masy podczas suszenia próbki, a nie do bezpośredniego pomiaru gęstości cieczy.
- ebuliometr jest używany do badań związanych z temperaturą wrzenia i zależnościami właściwości cieczy/roztworów (np. w funkcji składu), więc dotyczy innego parametru fizykochemicznego.
- piknometr służy do wyznaczania gęstości metodą objętościowo‑wagową (masa określonej objętości), a nie metodą hydrostatyczną opartą o siłę wyporu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo hydrostatyczna, szukaj skojarzeń z wyporem i zanurzeniem elementu w cieczy, a nie tylko z "ważeniem" lub "objętością".
