W jonoforezie wykorzystuje się prąd stały do transportu jonów przez skórę. Kluczową zasadą jest to, że jon wprowadzany jest z elektrody o tej samej polaryzacji (kationy z anody, aniony z katody). Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych najczęściej sprawdza się jednocześnie: dobór substancji do problemu skóry oraz prawidłowy biegun wprowadzania.
Odpowiedź "wodorowęglan sodowy, biegun wprowadzania: anoda (+)" jest wskazana jako poprawna, bo łączy konkretną substancję stosowaną w kontekście cery trądzikowej z jednoznaczną informacją o elektrodzie czynnej. Uczeń musi rozpoznać, że w jonoforezie nie wystarczy nazwać preparatu – równie ważna jest polaryzacja, ponieważ błędny dobór elektrody może skutkować brakiem efektu zabiegowego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w logice zadania, ponieważ podają inne sole i/lub inną polaryzację elektrody czynnej. Typowe pomyłki polegają na:
- dobieraniu "popularnie brzmiącej" soli bez odniesienia do wskazania (trądzik),
- odwracaniu polaryzacji (anoda/katoda),
- pomijaniu faktu, że w zadaniu oceniany jest zestaw: substancja + biegun, a nie sama substancja.
Na egzaminie warto przyjąć strategię: (1) najpierw ustalić, jaki problem skóry jest podany (tu: trądzik pospolity), (2) rozpoznać substancję kojarzoną z danym wskazaniem, (3) dopiero potem sprawdzić, czy biegun wprowadzania jest zgodny z zasadą "ten sam znak odpycha ten sam znak", co wymusza migrację jonów w głąb tkanek.
