Docieplanie ścian zewnętrznych metodą lekką-mokrą (system bezspoinowy) polega na wykonaniu układu warstw, w którym izolacja jest trwale połączona z podłożem, a całość kończy się wyprawą tynkarską. Kluczowe cechy tej metody to:
- mocowanie płyt izolacyjnych do ściany (typowo zaprawą klejącą; w praktyce często także z łącznikami mechanicznymi),
- wykonanie warstwy zbrojonej (zaprawa + siatka z włókna szklanego zatopiona w masie),
- nałożenie wyprawy tynkarskiej jako warstwy wykończeniowej elewacji.
Dlatego poprawny jest opis: "płyty styropianowe za pomocą masy klejącej, następnie pokrycie wyprawą tynkarską wzmocnioną siatką z włókna szklanego", bo zawiera typowy schemat: izolacja + warstwa zbrojona + tynk.
Odpowiedź z "profilami z blachy ocynkowanej typu Z… i blachą trapezową" opisuje elewację na ruszcie z okładziną z blachy, czyli rozwiązanie zbliżone do metody lekkiej-suchej (brak warstwy zbrojonej i wyprawy tynkarskiej jako wykończenia systemu). To inna technologia i inny sposób przenoszenia obciążeń oraz wentylowania przegrody.
Wariant z "płytami cementowo-wiórowymi… i tynkiem wodoszczelnym" jest nietypowy dla metody lekkiej-mokrej: w systemie bezspoinowym kluczowe są płyty izolacyjne oraz standardowa warstwa zbrojona i wyprawa tynkarska; opisane materiały i cel "wodoszczelności" mogą sugerować inną funkcję warstw i inne rozwiązanie elewacyjne.
Opcja z "impregnowanymi łatami drewnianymi… i okładziną PVC" także wskazuje na ruszt i okładzinę, a nie na bezspoinowe wykończenie tynkiem. W metodzie lekkiej-mokrej nie wykonuje się okładziny z PVC jako typowego wykończenia, tylko warstwę tynkarską na zbrojeniu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli w opisie pojawia się klejenie płyt + siatka z włókna szklanego + wyprawa tynkarska, to najczęściej chodzi o metodę lekką-mokrą.
