Docieplenie ścian metodą lekką-suchą jest technologią, w której warstwy wykończeniowe nie są oparte o mokre zaprawy na całej powierzchni ocieplenia. Kluczową cechą rozpoznawczą jest ruszt (konstrukcja nośna) oraz okładzina mocowana mechanicznie.
Poprawna odpowiedź opisuje typowy układ warstw: montaż rusztu do ściany, umieszczenie płyt z wełny mineralnej jako izolacji cieplnej, następnie wykonanie warstwy ochronnej w postaci folii (pełniącej funkcję wiatroizolacji/ochrony przed przewiewaniem) oraz zamocowanie do rusztu paneli elewacyjnych (np. winylowych typu siding). Taki zestaw elementów jest charakterystyczny dla elewacji na ruszcie.
Pozostałe propozycje opisują inne technologie. Warianty z "przyklejeniem płyt" i "tynkiem cienkowarstwowym wzmocnionym siatką z włókna szklanego" odpowiadają metodzie lekkiej-mokrej (powszechnie kojarzonej z systemami ETICS), gdzie ocieplenie jest zespolone z podłożem klejem i warstwą zbrojoną, a na wierzchu wykonuje się tynk cienkowarstwowy. Ten układ nie wykorzystuje okładziny na ruszcie jako podstawowego wykończenia.
Opcja z kotwieniem płyt styropianowych na prętach i metalowej siatce podtynkowej oraz tynkiem trójwarstwowym nie jest typowym opisem metody lekkiej-suchej; wskazuje raczej na rozwiązania tynkarskie oparte o zaprawy (czyli "mokre" warstwy) i inną logikę wykonywania elewacji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: lekka-sucha = ruszt + izolacja + folia + okładzina, a lekka-mokra = klej + izolacja + siatka w kleju + tynk cienkowarstwowy. To pozwala szybko odróżnić technologie po samych warstwach.
