Drewno pozyskane w drzewostanach pohuraganowych bardzo często ma obniżoną jakość techniczną. Typowe są uszkodzenia mechaniczne (pęknięcia wzdłużne i poprzeczne, zgniecenia włókien, wyrwania), a także wady wynikające z opóźnionego wywozu i składowania (np. przebarwienia, sinizna, lokalne zainfekowanie przez grzyby lub owady). Takie cechy nie zawsze dyskwalifikują surowiec całkowicie, ale ograniczają jego zastosowanie.
Odpowiedź "płyty prefabrykowane." jest uzasadniona, ponieważ w produkcji materiałów płytowych i prefabrykatów drewnopochodnych (np. wytwarzanych z rozdrobnionego surowca) część wad drewna ma mniejsze znaczenie niż w wyrobach litych. W wielu technologiach surowiec jest rozdrabniany, mieszany i łączony spoiwami, co pozwala wykorzystać drewno o gorszej jakości.
Pozostałe propozycje są mniej trafne:
- "okleinę." – okleiny wymagają zwykle drewna o wysokiej jakości wizualnej i bez istotnych wad, ponieważ cienkie arkusze ujawniają pęknięcia, sęki i przebarwienia.
- "konstrukcje dachowe." – elementy konstrukcyjne muszą spełniać rygorystyczne wymagania wytrzymałościowe i jakościowe; drewno z licznymi uszkodzeniami i pęknięciami może nie zapewnić bezpieczeństwa.
- "sklejkę." – sklejka powstaje z fornirów, a więc wymaga surowca odpowiedniego do skrawania/łuszczenia; uszkodzenia i wady obniżają uzysk i jakość forniru.
W praktyce leśnej kluczowe jest szybkie zagospodarowanie drewna poklęskowego i właściwa ocena, czy nadaje się ono na wyroby o wysokich wymaganiach, czy raczej na produkty płytowe i prefabrykowane.
