Drewno pierścieniowo-naczyniowe to takie, w którym duże naczynia przewodzące koncentrują się głównie w drewnie wczesnym, tworząc wyraźny "pierścień" w obrębie słojów rocznych. Do tej grupy zalicza się m.in. jesion i dąb. W pytaniu kluczowe są jednak nie tylko cechy anatomiczne, ale także wskazana właściwość użytkowa: sprężystość oraz zastosowanie w intensywnie eksploatowanych elementach wyposażenia sal gimnastycznych (w praktyce najczęściej chodzi o elementy podłóg/nawierzchni).
Jesion jest powszechnie kojarzony z korzystnym połączeniem wytrzymałości i sprężystości. Taka charakterystyka jest cenna tam, gdzie materiał ma pracować pod obciążeniami zmiennymi (kroki, skoki, uderzenia), a jednocześnie nie powinien łatwo ulegać trwałym odkształceniom. Z tego powodu wybór "jesion" dobrze spełnia warunek z treści zadania (pierścieniowo-naczyniowe + sprężystość + użytkowanie sportowe).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Sosna – jest gatunkiem iglastym, bez naczyń typowych dla drewna liściastego, więc nie jest zaliczana do drewna pierścieniowo-naczyniowego. Dodatkowo jej profil właściwości (miękkość w porównaniu do wielu liściastych) nie jest typowo kojarzony z tego rodzaju zastosowaniem w kontekście sprężystości i intensywnej eksploatacji.
- Lipa – to gatunek liściasty, ale zwykle klasyfikowany jako miękki, częściej kojarzony z rzeźbiarstwem i elementami, gdzie ważna jest łatwość obróbki. Nie odpowiada wskazanemu w pytaniu zestawowi: pierścieniowość naczyń i użytkowa sprężystość do zastosowań "sportowych".
- Dąb – co prawda jest gatunkiem pierścieniowo-naczyniowym, ale pytanie akcentuje sprężystość jako powód doboru. Dąb jest częściej kojarzony z wysoką trwałością i twardością, natomiast w tym ujęciu (sprężystość jako wyróżnik) właściwszym wyborem pozostaje jesion.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór gatunku zwracaj uwagę na "słowo-klucz" (tu: sprężystość) i dopiero potem sprawdzaj, czy gatunek pasuje do wskazanej grupy anatomicznej (pierścieniowo-naczyniowe).
