W przewodnictwie powietrznym bodźcem jest fala akustyczna w powietrzu, która wnika do ucha zewnętrznego i dalej jest przetwarzana na drgania mechaniczne, a następnie na sygnał nerwowy.
Prawidłowa droga przewodnictwa powietrznego obejmuje kolejno: ucho zewnętrzne (małżowina uszna i przewód słuchowy zewnętrzny), ucho środkowe (błona bębenkowa oraz układ kosteczek słuchowych przenoszących drgania) i ucho wewnętrzne (ślimak, w którym drgania płynów i błony podstawnej pobudzają narząd Cortiego). W ujęciu egzaminacyjnym często upraszcza się to do trzech części: ucho zewnętrzne → ucho środkowe → ucho wewnętrzne.
Odpowiedzi zawierające kości czaszki opisują w istocie elementy przewodnictwa kostnego (drgania przenoszone przez kość czaszki bezpośrednio do ucha wewnętrznego), które stanowi alternatywną drogę doprowadzania drgań do ślimaka, wykorzystywaną m.in. w audiometrii kostnej.
- Wariant "ucho zewnętrzne, ucho środkowe i kości czaszki" jest mylący, bo w przewodnictwie powietrznym nie zakłada się przenoszenia przez kość jako kluczowego odcinka drogi.
- Warianty pomijające ucho zewnętrzne lub ucho środkowe są niepełne: fala w powietrzu typowo przechodzi przez przewód słuchowy i układ ucha środkowego zanim dotrze do ucha wewnętrznego.
- Wariant "ucho wewnętrzne i kości czaszki" opisuje raczej tor kostny, a nie powietrzny.
Dla technika elektroradiologa ta wiedza jest użyteczna przy rozumieniu wyników badań słuchu (różnic między progami przewodnictwa powietrznego i kostnego) oraz przy komunikacji z pacjentem w kontekście badań diagnostycznych.
