W ochronie wód często stosuje się podział źródeł zanieczyszczeń według ich "geometrii" i sposobu wprowadzania substancji do środowiska. Dzięki temu łatwiej wskazać presję, zaplanować monitoring oraz dobrać działania ograniczające dopływ zanieczyszczeń.
Źródła liniowe to takie, których oddziaływanie jest związane z obiektem mającym charakter linii w przestrzeni (np. ciąg komunikacyjny). Dla dróg i ulic typowe jest powstawanie zanieczyszczeń komunikacyjnych (m.in. ścieranie opon i nawierzchni, wycieki eksploatacyjne, pyły) oraz ich przenoszenie przez spływ powierzchniowy wzdłuż i z pasa drogowego do odbiorników wód. Ponieważ obiekt jest długi i ciągły, a dopływ zanieczyszczeń "rozciąga się" wzdłuż trasy, klasyfikujemy go jako źródło liniowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Punktowe – ten typ dotyczy pojedynczego, zlokalizowanego miejsca wprowadzania zanieczyszczeń (np. konkretny wylot, pojedynczy zrzut). Sama droga nie jest pojedynczym punktem, lecz obiektem ciągłym.
- Obszarowe – odnoszą się do emisji z rozległej powierzchni (np. duży teren o zbliżonym sposobie użytkowania), gdzie nie dominuje charakter liniowy. W pytaniu kluczowe są "drogi i ulice" jako ciągi, a nie ogólny teren.
- Rozproszone – podkreślają brak wyraźnie zlokalizowanego źródła i trudność wskazania miejsca dopływu (wiele drobnych punktów w różnych miejscach). Zanieczyszczenia z transportu mogą mieć komponent rozproszony, ale w ujęciu obiektowym drogi klasyfikuje się jako źródła liniowe.
W praktyce poprawne rozpoznanie typu źródła pomaga np. zdecydować, czy skuteczniejsze będzie oczyszczanie wód opadowych w określonych punktach odwodnienia, czy działania prowadzone wzdłuż całej trasy (utrzymanie nawierzchni, ograniczanie zanieczyszczeń, urządzenia przydrożne).
