W doborze drzew do nasadzeń kluczowe są warunki siedliskowe, a szczególnie wilgotność gleby. W praktyce odróżnia się m.in. gleby suche, świeże (umiarkowanie wilgotne, dobrze zdrenowane) oraz wilgotne (długotrwale wilgotne, często słabiej przewietrzone). Gatunek "najbardziej odpowiedni" to taki, który preferuje dane warunki, a nie tylko je okazjonalnie toleruje.
Odpowiedź "Olsza czarna (Alnus glutinosa)" jest poprawna, ponieważ olsza czarna jest klasycznym przykładem drzewa związanego z siedliskami wilgotnymi. Dobrze rośnie przy ciekach i w obniżeniach terenu, toleruje okresowe zalewanie i jest polecana tam, gdzie inne gatunki cierpią z powodu nadmiaru wody i gorszego napowietrzenia profilu glebowego.
- "Wierzba biała (Salix alba)" rzeczywiście lubi wysoką wilgotność i bywa stosowana w terenach nadrzecznych, jednak pytanie wymaga wskazania gatunku najbardziej typowego i jednoznacznie kojarzonego z glebami wilgotnymi w doborze siedliskowym; w testach egzaminacyjnych olsza czarna pełni tę rolę najczęściej.
- "Robinia biała (Robinia pseudoacacia)" preferuje podłoża świeże i przepuszczalne; na glebach wilgotnych częściej słabnie, gorzej rośnie i może wykazywać problemy zdrowotne wynikające z niedotlenienia strefy korzeniowej.
- "Brzoza brodawkowata (Betula pendula)" jest kojarzona raczej z glebami suchymi do świeżych (często lżejszymi, piaszczystymi). Na stanowiskach stale wilgotnych zwykle nie jest optymalnym wyborem, bo nie jest to jej preferowane siedlisko.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "gleba wilgotna", szukaj gatunków higrofilnych (np. olsza, wierzby, topole). Gdy jest "gleba świeża", częściej pasują gatunki mezofilne wymagające dobrego drenażu i napowietrzenia.
