Modelujemy każde źródło jako idealne źródło napięciowe (siła elektromotoryczna E) w szeregu z rezystancją wewnętrzną R = 10 Ω. Dwa identyczne źródła połączone równolegle (z zachowaniem biegunowości) można zastąpić jednym źródłem o:
- takiej samej SEM: E (napięcie "idealne" się nie zmienia),
- mniejszej rezystancji wewnętrznej: Req = R/2 = 5 Ω (bo opory łączą się równolegle).
Odbiornik ma rezystancję R0 = 100 Ω i płynie przez niego prąd I = 1 A. Z prawa Ohma napięcie na odbiorniku (napięcie zaciskowe układu) wynosi:
U0 = I · R0 = 1 A · 100 Ω = 100 V.
Ponieważ źródło jest rzeczywiste, część napięcia "gubi się" na rezystancji wewnętrznej zastępczej. Spadek napięcia na tej rezystancji to:
Uwew = I · Req = 1 A · 5 Ω = 5 V.
Siła elektromotoryczna jest sumą napięcia na odbiorniku i spadku na rezystancji wewnętrznej:
E = U0 + Uwew = 100 V + 5 V = 105 V.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Wartość 100 V wynika z samego I·R0 i pomija rezystancję wewnętrzną (czyli zakłada źródło idealne). Wartości 110 V i 120 V oznaczałyby większy spadek na rezystancji wewnętrznej niż wynika z R/2, co przeczy danym o dwóch identycznych źródłach połączonych równolegle.
