Karta podatkowa jest formą zryczałtowanego opodatkowania, w której wysokość podatku za dany miesiąc wynika z tabeli stawek, a nie z faktycznego wyniku finansowego firmy. Oznacza to, że poniesienie straty w styczniu nie znosi obowiązku zapłaty podatku w tej formie – kwota pozostaje taka, jak ustalona dla danego rodzaju usług i warunków.
W tym zadaniu trzeba poprawnie zastosować dwa kryteria z tabeli:
- liczbę mieszkańców miejscowości (przedziały: do 5 000, ponad 5 000 do 50 000, powyżej 50 000),
- liczbę pracowników (osobne wiersze stawek).
Dla pierwszego przedsiębiorcy: siedziba w Warszawie oznacza przedział powyżej 50 000 mieszkańców, a przy 2 pracownikach właściwa stawka z tabeli wynosi 556 zł miesięcznie.
Dla drugiego przedsiębiorcy: teren wiejski z 1050 mieszkańcami należy do przedziału do 5 000 mieszkańców, a przy 3 pracownikach tabela wskazuje również 556 zł miesięcznie.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że przedsiębiorcy zapłacili podatek w tej samej wysokości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Stwierdzenie, że "drugi przedsiębiorca zapłacił większą kwotę podatku" wynika zwykle z intuicji "więcej pracowników = zawsze więcej podatku", ale w tabeli w tym konkretnym zestawieniu wartości są równe.
- Stwierdzenie, że "pierwszy przedsiębiorca zapłacił większą kwotę podatku" może wynikać z założenia, że duże miasto zawsze oznacza wyższą stawkę; jednak decyduje konkretny odczyt z tabeli.
- Stwierdzenie, że "obaj nie zapłacili podatku z powodu straty" myli kartę podatkową z formami zależnymi od dochodu. W karcie podatkowej strata nie wpływa na miesięczną należność.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw wybierz poprawny przedział ludności, potem odpowiedni wiersz liczby pracowników, a dopiero na końcu porównuj kwoty.
