W opisowej (tabelarycznej) klasyfikacji rozpuszczalności kluczowe jest sprowadzenie danych do postaci: ile części rozpuszczalnika przypada na 1 część substancji. Dopiero taki zapis porównuje się z progami z tabeli.
Tu podano, że 2 części substancji rozpuszczają się w 400 częściach rozpuszczalnika. Aby uzyskać przelicznik na 1 część, dzielimy obie wartości przez 2: 1 część substancji rozpuszcza się w 200 częściach rozpuszczalnika. Otrzymany wynik "1 w 200" wskazuje na rozpuszczalność niezbyt dużą.
W typowych tabelach stosowanych w farmacji (materiały farmakopealne/dydaktyczne) zakres, w którym do rozpuszczenia 1 części substancji potrzeba od ok. 100 do ok. 1000 części rozpuszczalnika, odpowiada określeniu "trudno rozpuszczalna". Dlatego ta odpowiedź jest zgodna z obliczeniem i z progami tabeli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? "Bardzo łatwo rozpuszczalna" oraz "łatwo rozpuszczalna" odnoszą się do sytuacji, gdy potrzeba zdecydowanie mniej rozpuszczalnika na 1 część substancji (mniejsze liczby w mianowniku). "Dość trudno rozpuszczalna" zwykle odpowiada progom bardziej restrykcyjnym (wymaga większej ilości rozpuszczalnika niż 200). Najczęstszy błąd to nieprzeliczenie proporcji do 1 części substancji albo oparcie się na intuicji zamiast na tabeli.
