W instalacjach 230 V jednym z podstawowych środków ochrony przeciwporażeniowej jest izolacja robocza, czyli oddzielenie części czynnych od dostępnych części przewodzących tak, aby w normalnych warunkach nie było możliwości dotknięcia elementów pod napięciem.
Miernik przedstawiany w tego typu zadaniach egzaminacyjnych to zwykle przyrząd do pomiaru rezystancji izolacji (często nazywany "miernikiem/megaomomierzem" lub "megerem"). Wynik pomiaru pozwala ocenić, czy izolacja przewodów, kabli i osprzętu nie jest uszkodzona, zawilgocona lub zanieczyszczona. Taki pomiar jest bezpośrednio powiązany z oceną działania środka ochrony, jakim jest izolacja robocza.
- "Izolacji roboczej." – poprawne, bo stan izolacji ocenia się właśnie poprzez pomiar parametrów izolacji (np. rezystancji izolacji) odpowiednim miernikiem.
- "Połączeń wyrównawczych." – nie jest właściwe w tym kontekście, ponieważ połączenia wyrównawcze ocenia się przez sprawdzenie ciągłości połączeń i rezystancji/ciągłości przewodów ochronnych oraz połączeń do części przewodzących obcych, a nie przez pomiar rezystancji izolacji.
- "Zasilania napięciem bezpiecznym." – dotyczy zasilania typu SELV/PELV, gdzie kluczowa jest wartość napięcia i sposób separacji od innych obwodów. Weryfikacja polega na ocenie układu zasilania, separacji i parametrów źródła, a nie na typowym pomiarze rezystancji izolacji instalacji 230 V.
- "Samoczynnego wyłączenia zasilania." – to środek ochrony realizowany przez zabezpieczenia (np. nadprądowe, różnicowoprądowe) i warunki impedancyjne pętli zwarcia. Do oceny używa się innych pomiarów (np. impedancji pętli zwarcia, czasu/prądu zadziałania RCD), więc sam wygląd i funkcja miernika izolacji nie odpowiada temu środkowi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na zdjęciu widać miernik typowo opisywany jako do izolacji (zakres w megaomach, funkcja "INS", generowanie napięcia testowego), to pytanie prawie zawsze dotyczy oceny izolacji roboczej, a nie wyłączenia zasilania czy połączeń wyrównawczych.
