W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej bardzo ważne jest ustalanie priorytetów wsparcia. U osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym na pierwszym planie zwykle znajdują się te działania, które wpływają na bezpieczeństwo, podstawowe funkcjonowanie oraz możliwie największą samodzielność w codziennym życiu.
Odpowiedź "Kształtowanie umiejętności w zakresie samoobsługi." jest uzasadniona, ponieważ samoobsługa obejmuje kluczowe czynności dnia codziennego (np. mycie, ubieranie, korzystanie z toalety, jedzenie, proste porządkowanie). Opanowanie ich – choćby częściowe i z użyciem pomocy, podpowiedzi, schematów czy odpowiednich narzędzi – zmniejsza zależność od otoczenia, ogranicza ryzyko zaniedbań higienicznych i podnosi jakość życia. Jest to też fundament do dalszych działań aktywizujących.
Pozostałe propozycje są generalnie wartościowe, ale nie stanowią typowego pierwszego kroku w stopniu znacznym:
- "Organizowanie czasu wolnego." – wspiera dobrostan i uczestnictwo społeczne, jednak zwykle ma sens dopiero wtedy, gdy są zabezpieczone podstawowe potrzeby i rutyny dnia.
- "Przygotowanie do usamodzielnienia zawodowego." – jest celem odległym i zależnym od poziomu funkcjonowania; w stopniu znacznym bywa ograniczone lub wymaga wcześniejszego rozwinięcia umiejętności funkcjonalnych i komunikacyjnych.
- "Rozwijanie zainteresowań." – może wspierać motywację i aktywizację, ale w hierarchii potrzeb wsparcia zwykle nie wyprzedza samoobsługi i bezpieczeństwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy pierwszeństwa działań, najczęściej poprawna jest odpowiedź odnosząca się do podstawowych kompetencji życiowych (samoobsługa, bezpieczeństwo, komunikacja funkcjonalna), a nie do celów rekreacyjnych lub długoterminowych.
