Elektrokardiografia jest metodą diagnostyczną polegającą na rejestracji czynności elektrycznej serca. W trakcie pracy serca w komórkach mięśnia sercowego zachodzą zmiany potencjałów błonowych związane z depolaryzacją i repolaryzacją. Aparat, wykorzystując elektrody, zapisuje te zmiany w postaci krzywej (wykresu) – jest to klasyczne badanie używane do oceny rytmu serca i przewodzenia bodźców.
Właściwy skrót dla elektrokardiografii/elektrokardiogramu to EKG, powszechnie stosowany w dokumentacji medycznej i weterynaryjnej. Znajomość tego skrótu jest ważna, bo ułatwia komunikację w gabinecie: od zlecenia badania, przez opis wyniku, po monitorowanie pacjenta podczas znieczulenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- KTG odnosi się do kardiotokografii, czyli monitorowania tętna płodu i czynności skurczowej macicy w położnictwie; nie jest to standardowy skrót dla zapisu depolaryzacji i repolaryzacji mięśnia sercowego.
- EEG to elektroencefalografia – zapis czynności elektrycznej mózgu, a więc dotyczy układu nerwowego, nie serca.
- EMG to elektromiografia – badanie czynności elektrycznej mięśni (i przewodnictwa nerwowo-mięśniowego), a nie praca elektryczna mięśnia sercowego jako narządu pompowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się depolaryzacja/repolaryzacja mięśnia sercowego oraz "graficzny zapis", najpierw skojarz to z sercem (EKG), a dopiero potem porównuj z badaniami mózgu (EEG) i mięśni (EMG).
