KWALIFIKACJA BUD19 - STYCZEŃ 2020

PYTANIE NR 28.
Elementy sieci uzbrojenia terenu dostępne do bezpośredniego pomiaru zalicza się do I grupy szczegółów dokładnościowych. Pomiar ten należy wykonać względem poziomej osnowy pomiarowej z dokładnością nie mniejszą niż
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Elementy uzbrojenia terenu zaliczane do I grupy szczegółów wymagają najwyższej dokładności sytuacyjnej względem osnowy poziomej.
Dlatego właściwa jest najmniejsza z podanych wartości tolerancji. Wartość 0,10 m spełnia warunek "dokładność nie mniejsza niż" w rozumieniu wymagania granicznego dla pomiaru szczegółów I grupy.

Pełne wyjaśnienie:

W pytaniu mowa o elementach sieci uzbrojenia terenu dostępnych do bezpośredniego pomiaru, które zalicza się do I grupy szczegółów dokładnościowych. W praktyce oznacza to obiekty, dla których wymaga się największej precyzji wyznaczenia położenia planimetrycznego (względem poziomej osnowy pomiarowej), ponieważ ich lokalizacja ma duże znaczenie użytkowe i dokumentacyjne.

Sformułowanie "z dokładnością nie mniejszą niż" należy czytać jako wskazanie wymaganego progu jakości: pomiar ma spełnić co najmniej określoną klasę dokładności. Dla I grupy właściwą wartością z podanych odpowiedzi jest 0,10 m, czyli najmniejsza tolerancja (najwyższa dokładność) w zestawie.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • 0,20 m – odpowiada mniej rygorystycznemu wymaganiu; może być kojarzone z niższą grupą szczegółów albo z sytuacjami o mniejszej precyzji.
  • 0,40 m – jest zbyt duże jak na I grupę i w praktyce oznaczałoby istotnie gorsze określenie położenia obiektu.
  • 0,50 m – to jeszcze niższa dokładność; taka tolerancja byłaby nieadekwatna dla obiektów, które mają być odwzorowane możliwie precyzyjnie.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy I grupy szczegółów, zwykle wybiera się najbardziej rygorystyczną (najmniejszą liczbowo) wartość dokładności spośród podanych, o ile wszystkie odpowiedzi mają te same jednostki i odnoszą się do tego samego rodzaju dokładności (tu: względem osnowy poziomej).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
I grupa szczegółów to obiekty terenowe, dla których wymaga się najwyższej dokładności wyznaczenia położenia w pomiarze sytuacyjnym. Zwykle zalicza się do niej elementy istotne technicznie i eksploatacyjnie (np. uzbrojenie terenu), dlatego tolerancje są najmniejsze.
To zapis progowy: pomiar ma spełnić co najmniej wskazany poziom jakości. W zadaniach testowych zwykle oznacza to, że trzeba wybrać wartość odpowiadającą wymaganiu granicznemu dla danej klasy obiektów, a nie "pierwszą lepszą" z listy.
Uzbrojenie terenu (przewody, urządzenia) ma znaczenie dla projektowania, robót budowlanych i bezpieczeństwa prac ziemnych. Błąd położenia może prowadzić do kolizji lub uszkodzeń, dlatego w dokumentacji dąży się do możliwie precyzyjnego określenia współrzędnych.
Częsty błąd to mylenie sensu nierówności ("nie mniejsza" vs "nie większa") oraz brak kontroli rzędu wielkości. Warto przeliczać w myślach: 0,10 m = 10 cm. To pomaga zauważyć, że 0,40–0,50 m to bardzo duże odchyłki.
Najprostsza metoda na egzaminie: I grupa = najbardziej rygorystyczne wymagania (najmniejsze dopuszczalne odchyłki), kolejne grupy dopuszczają większe błędy. Trzeba jednak uważać, by nie mieszać wymagań planimetrycznych z wysokościowymi.
Pozioma osnowa pomiarowa to zbiór punktów o znanych współrzędnych w układzie odniesienia, które stanowią bazę do pomiarów sytuacyjnych. Dzięki niej można wyznaczać położenie szczegółów terenowych w sposób spójny i kontrolowalny w całym opracowaniu.
Można zastosować regułę praktyczną: dla I grupy wybiera się najmniejszą z podanych tolerancji, bo oznacza najwyższą dokładność. Jednak na egzaminie lepiej łączyć to z wiedzą o grupach szczegółów, aby nie pomylić sytuacji, gdy pytanie dotyczy innego parametru.
Stosuje się kontrolę pomiaru: pomiary powtórne, pomiary nawiązania do punktów osnowy, kontrolę zamknięć i analizę różnic współrzędnych. Dodatkowo ważny jest dobór metody i sprzętu oraz prawidłowa stabilizacja i identyfikacja mierzonych elementów.
Gdy jego położenie można wyznaczyć w terenie bez metod pośrednich, np. przez bezpośrednie pomierzenie widocznego urządzenia, studni czy punktu charakterystycznego przewodu. Jeśli obiekt jest zakryty lub niewidoczny, stosuje się inne techniki i zasady dokumentacji.
Warto zrobić tabelę: grupa szczegółów → rodzaje obiektów → typowe wymagania dokładnościowe oraz dodać przykłady z uzbrojenia terenu i mapy zasadniczej. Skuteczne są też krótkie fiszki z wartościami i ćwiczenia na interpretację zapisów typu "nie mniejsza/nie większa".
info

Statystycznie 43% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że elementy uzbrojenia terenu zaliczane do I grupy szczegółów wymagają najwyższej dokładności sytuacyjnej względem osnowy poziomej.Dlatego właściwa jest najmniejsza z podanych wartości tolerancji.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z geodezji inżynieryjnej (działy: osnowy, pomiary sytuacyjne, dokładności)
  • Materiały szkolne dotyczące mapy zasadniczej i GESUT (pojęcia, klasy obiektów, praktyka pomiarowa)
  • Notatki z zajęć o grupach szczegółów i kryteriach dokładności w pomiarach sytuacyjnych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego