W geodezyjnych pracach związanych z wyznaczaniem przemieszczeń (np. monitoring obiektów i terenu) kluczowe jest odróżnienie dwóch rzeczy: jakości pomiaru oraz kryterium oceny istotności przemieszczenia. Pytanie dotyczy tego, z czego "wynika" ustalenie dokładności wyznaczenia przemieszczeń. W praktyce tę dokładność wiąże się z przyjętym błędem granicznym (progiem), który wyznacza, jakie odchylenie wyniku uznaje się jeszcze za dopuszczalne i jaką pewność ma mieć stwierdzenie przemieszczenia.
Odpowiedź "z określenia granicznego błędu wyznaczenia przemieszczeń" jest poprawna, ponieważ błąd graniczny stanowi formalne kryterium: jeśli obserwowane przemieszczenie jest mniejsze od granicy (z uwzględnieniem niepewności), może być nieistotne lub nierozróżnialne od błędów, a jeśli ją przekracza – uznaje się je za istotne. Innymi słowy, to graniczny błąd definiuje wymaganą (docelową) dokładność, jaką trzeba zapewnić.
Pozostałe propozycje odnoszą się do czynników wpływających na wynik, ale nie stanowią same w sobie podstawy definicji wymaganej dokładności:
- "ze sposobu identyfikacji punktów stałych" – poprawna identyfikacja punktów odniesienia jest ważna, lecz dotyczy stabilności i organizacji pomiaru, a nie tego, jak ustala się kryterium dokładności.
- "ze średniego błędu zastosowanej metody pomiaru" – błąd średni opisuje typową zmienność/niepewność metody, ale kryterium dokładności wyznaczenia przemieszczeń ustala się przez próg graniczny, a nie przez samą metrykę metody.
- "z błędu pomiaru osnowy" – dokładność osnowy wpływa na propagację niepewności, jednak nadal jest to składnik budżetu błędów, nie zaś zasada ustalania wymaganej dokładności przemieszczeń.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać: metoda i osnowa "dają" niepewność, natomiast błąd graniczny "ustala" wymaganie, czyli poziom dokładności, przy którym interpretacja przemieszczenia jest wiarygodna.
