Sprzężenie zwrotne w układach elektronicznych oznacza, że część sygnału z wyjścia wraca na wejście. Taka pętla może stabilizować pracę (sprzężenie ujemne), ustalać wzmocnienie, zmniejszać zniekształcenia lub kształtować pasmo przenoszenia. Żeby poprawnie wskazać elementy sprzężenia na schemacie, nie wystarczy rozpoznać "ładny" układ RC — trzeba prześledzić połączenia węzłów.
W praktyce identyfikacja pętli wygląda tak:
- Najpierw odnajduje się węzeł wyjściowy (punkt, z którego sygnał jest podawany na obciążenie/na dalszy stopień).
- Następnie szuka się gałęzi, która z tego węzła prowadzi do węzła wejściowego (często do wejścia wzmacniacza, wejścia odwracającego/nieodwracającego albo do punktu sumowania sygnałów).
- Elementy leżące na tej drodze tworzą sieć sprzężenia. Jeśli po drodze jest rezystor–kondensator–rezystor, zwykle oznacza to zależność częstotliwościową sprzężenia (np. ograniczenie wzmocnienia dla wybranych częstotliwości).
W tym zadaniu za pętlę sprzężenia zwrotnego wskazano R4 C4 R5, czyli zestaw elementów tworzących drogę powrotu sygnału z wyjścia do wejścia (punktu sterowania). To spełnia definicję sprzężenia: połączenie wyjście → sieć → wejście.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek:
- "R6 C3 R7" może wyglądać jak klasyczna sieć RC, ale jeśli nie łączy węzła wyjściowego z wejściowym, to jest raczej filtrem, członem czasowym albo fragmentem polaryzacji, a nie sprzężeniem.
- "R8 C5 R5" zawiera element wspólny z prawidłową odpowiedzią, co bywa pułapką: obecność jednego właściwego rezystora nie wystarcza, jeśli reszta nie domyka właściwej ścieżki wyjście–wejście.
- "R2 C2 R3" często odpowiada gałęzi wejściowej lub lokalnemu filtrowaniu, które kształtuje sygnał na wejściu, ale nie stanowi powrotu z wyjścia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość, zaznacz ołówkiem drogę "powrotu" od wyjścia do wejścia. Sprzężenie zwrotne zawsze musi mieć kierunek logiczny: informacja o wyjściu musi wrócić do punktu porównania/sumowania na wejściu.
