Na schemacie widać tranzystor BJT NPN, którego emiter jest połączony z masą (GND). To kluczowa cecha konfiguracji wspólnego emitera (często nazywanej "wzmacniaczem emiterowym"). Sygnał wejściowy jest doprowadzany do bazy przez kondensator C1, który pełni funkcję sprzęgającą: przepuszcza składową zmienną, a blokuje składową stałą, dzięki czemu nie rozstraja polaryzacji tranzystora.
Rezystory R1 i R2 tworzą dzielnik napięcia ustawiający napięcie bazy (a tym samym punkt pracy). W typowym stopniu WE (wspólny emiter) wyjście sygnału uzyskuje się w obwodzie kolektora, a zmiany prądu kolektora powodują zmiany napięcia na obciążeniu kolektora. Nawet jeśli na szkicu nie pokazano wprost rezystora kolektorowego/obciążenia, fakt, że emiter jest wspólny (na masie), a sterowanie jest na bazie, wskazuje na tę konfigurację.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wzmacniacz bazowy (wspólna baza) – w tej konfiguracji baza jest "wspólna" (zwykle utrzymywana na stałym potencjale dla AC), a sygnał podaje się na emiter. Tutaj sygnał jest podawany na bazę przez C1, więc to nie jest wspólna baza.
- Wzmacniacz kolektorowy (wspólny kolektor, wtórnik emiterowy) – w nim wyjście pobiera się z emitera, a kolektor jest połączony "na stałe" z zasilaniem (dla AC bywa traktowany jako wspólny). Na tym schemacie emiter jest przy masie i nie pełni roli wyjścia; układ nie przedstawia typowego wtórnika emiterowego.
- Wzmacniacz różnicowy – wymaga dwóch tranzystorów (lub innej pary elementów aktywnych) oraz układu porównującego dwa wejścia. Na schemacie jest jeden tranzystor, więc nie spełnia definicji wzmacniacza różnicowego.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać konfigurację BJT, znajdź elektrodę, która jest "wspólna" (często do masy lub do zasilania) oraz sprawdź, gdzie jest wejście (baza/emiter) i skąd zwykle bierze się wyjście (kolektor/emiter).
