Wzmacniacz różniczkujący (zwykle realizowany na wzmacniaczu operacyjnym) jest układem, którego zadaniem jest podkreślanie szybkich zmian sygnału. W ujęciu idealnym napięcie wyjściowe jest proporcjonalne do pochodnej napięcia wejściowego, więc dla sygnałów o większej częstotliwości odpowiedź jest silniejsza.
Rozpoznanie typu układu wykonuje się po tym, gdzie znajdują się elementy R i C:
- w różniczkowaniu charakterystyczne jest zastosowanie elementu pojemnościowego w torze, który powoduje wzrost wzmocnienia wraz z częstotliwością (w praktyce zwykle stosuje się też elementy ograniczające, aby nie wzmacniać nadmiernie szumów),
- w całkowaniu sytuacja jest odwrotna: konfiguracja RC sprawia, że układ tłumi składowe szybkie, a "gromadzi" efekt w czasie (integruje),
- w układzie sumującym występuje kilka wejść (najczęściej przez rezystory) prowadzących do jednego węzła sumującego, co pozwala tworzyć sumę ważoną sygnałów,
- w prostym układzie odwracającym kluczowa jest stała relacja rezystorów w wejściu i sprzężeniu zwrotnym, bez funkcji różniczkującej lub całkującej.
Dlatego odpowiedź "różnicowego." jest właściwa, jeśli schemat przedstawia typową konfigurację różniczkującą WO.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ opisują inne funkcje: "całkującego." odpowiada układowi o przeciwnej zależności częstotliwościowej, "sumującego." wymaga wielu torów wejściowych sumowanych w jednym punkcie, a "odwracającego." dotyczy podstawowej konfiguracji o stałym wzmocnieniu (bez intencjonalnej funkcji różniczkowania).
Wskazówka egzaminacyjna: analizuj zawsze jednocześnie tor wejściowy i sprzężenie zwrotne, a nie tylko fakt, że wejście WO jest "odwracające" lub że gdzieś jest kondensator.
