W recepturze aptecznej obecność etanolu najczęściej wiąże się z tym, że preparat ma zawierać składniki dobrze rozpuszczalne w alkoholu, ma szybko odparowywać z powierzchni skóry albo ułatwiać rozprowadzanie i penetrację substancji czynnych. Taką rolę etanol pełni szczególnie często w preparatach płynnych do stosowania zewnętrznego, w tym w linimentach.
Odpowiedź Linimentum saponato-camphoratum jest poprawna, ponieważ jest to liniment (postać przeznaczona do nacierania), w którego typowych recepturach etanol występuje jako ważny składnik pomocniczy/rozpuszczalnik dla składników o charakterze lipofilowym oraz dla uzyskania odpowiedniej konsystencji i właściwości użytkowych preparatu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- Aluminii subacetatis solutio to roztwór, a w praktyce dydaktycznej i technologicznej jest kojarzony jako roztwór wodny/na bazie wody (nazwa wskazuje na "solutio", ale nie przesądza o alkoholu). W pytaniu konkurencyjnym do linimentu nie jest to typowy przykład preparatu etanolowego.
- Bismuthi subgallatis unguentum to maść (unguентum). Maści sporządza się zwykle na podłożach tłuszczowych lub hydrofobowych/hydrofilowych, a nie na lotnym rozpuszczalniku jak etanol; dodatek etanolu nie jest dla tej postaci typowy.
- Iodi solutio aquosa już w nazwie wskazuje, że jest to roztwór wodny ("aquosa"), więc etanol nie jest jego składową bazową.
Wskazówka egzaminacyjna: analizuj człony nazw łacińskich. Linimentum sugeruje preparat do nacierania (często z alkoholem), unguентum – maść (podłoże maściowe), a solutio aquosa – roztwór wodny. Takie rozpoznanie postaci leku pozwala szybko powiązać ją z typowym rozpuszczalnikiem i wyeliminować błędne odpowiedzi.
