W pracy mikrobiologicznej kluczowe jest zachowanie aseptyki, czyli zapobieganie wprowadzaniu obcych drobnoustrojów do hodowli oraz wynoszeniu ich poza stanowisko pracy. Do przenoszenia materiału biologicznego na podłoża stosuje się m.in. ezę i igłę. Są to narzędzia wielokrotnego użytku, które muszą być doprowadzone do stanu jałowego przed kontaktem z hodowlą.
Najbardziej typową metodą zapewnienia jałowości ezy i igły podczas bieżącej pracy jest rozżarzenie w płomieniu palnika gazowego. Wysoka temperatura niszczy formy wegetatywne i przetrwalnikowe, a dodatkową zaletą jest szybkość – narzędzie można wyjałowić bezpośrednio przed i po wykonaniu inokulacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe w tym kontekście?
- "za pomocą środka dezynfekującego" – dezynfekcja zmniejsza liczbę drobnoustrojów, ale nie musi usuwać wszystkich, w tym przetrwalników. Dlatego nie jest równoważna wyjaławianiu i może prowadzić do kontaminacji posiewu.
- "w autoklawie" – autoklaw jest metodą sterylizacji parą wodną pod ciśnieniem, jednak nie jest to standardowa metoda bieżącego wyjaławiania ezy/igły w trakcie pracy przy stanowisku (stosuje się go raczej do sterylizacji większych zestawów, szkła, pożywek i odpadów przed utylizacją).
- "w suszarce" – sterylizacja suchym gorącym powietrzem dotyczy wybranych materiałów odpornych na wysoką temperaturę, lecz również nie jest praktycznym sposobem natychmiastowego wyjaławiania ezy/igły podczas wykonywania posiewów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu chodzi o narzędzie do inokulacji używane "na bieżąco", najczęściej właściwą odpowiedzią będzie metoda płomieniowa (rozżarzanie), a nie procesy prowadzone w urządzeniach cyklicznych.
