Faktura za zakup środka trwałego jest dokumentem związanym z rozliczeniem podatku, ponieważ wpływa na koszty uzyskania przychodów. Przy amortyzacji jednorazowej cały koszt ujmuje się podatkowo w roku nabycia, czyli tutaj w 2016 r.
Dla celów podatkowych nie stosuje się prostego schematu "5 lat od daty faktury". Zasada jest dwuetapowa:
- Obowiązek przechowywania trwa do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (przechowuje się księgi i dokumenty związane z ich prowadzeniem).
- Przedawnienie następuje po 5 latach, ale kluczowe jest, że liczy się je od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Skoro wydatek (przy jednorazowej amortyzacji) obciąża rok 2016, to zobowiązanie podatkowe dotyczy rozliczenia za 2016 r. Termin płatności podatku za dany rok co do zasady przypada w roku następnym, czyli w 2017 r. To oznacza, że punktem startowym liczenia 5 lat jest koniec 2017 r.
Liczenie terminu wygląda więc tak:
- koniec roku, w którym upłynął termin płatności: 31.12.2017,
- + 5 lat przedawnienia: do 31.12.2022.
Dlatego poprawna jest data "31 grudnia 2022 r.". Pozostałe daty wynikają z typowych pomyłek: skrócenia okresu o jeden rok (31.12.2021) albo błędnego wiązania końca przechowywania z dniem/miesiącem faktury (31.03.2021 lub 31.03.2022), mimo że przepisy odwołują się do końca roku kalendarzowego.