Folie cienkie przeznaczone na worki jednorazowego użytku są typowo wyrobem ciągłym: materiał jest wytwarzany w postaci długiej taśmy/rękawa folii, a następnie cięty i zgrzewany w gotowe worki. Dlatego właściwą metodą jest wytłaczanie (ekstruzja), w którym uplastycznione tworzywo jest w sposób ciągły przepychane przez narzędzie formujące (np. głowicę do folii), a potem chłodzone i nawijane.
Odpowiedź "wytłaczania" jest poprawna, bo ekstruzja jest podstawową technologią produkcji folii opakowaniowych (w tym folii na worki). W praktyce spotyka się m.in. ekstruzję folii w postaci rękawa, który po rozłożeniu daje dwa pasma folii do dalszej obróbki (zgrzewania i perforacji).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego zastosowania:
- "napylania" – to proces nanoszenia warstw (powłok) na podłoże, a nie typowa metoda wytwarzania samej folii użytkowej na worki. Może dotyczyć np. metalizacji folii, ale nie jest podstawowym sposobem jej uformowania.
- "wtrysku" – wtrysk jest procesem cyklicznym i służy do wytwarzania wyprasek w formie (np. zakrętki, elementy obudów). Nie produkuje się nim ciągłej, cienkiej folii na worki.
- "kalandrowania" – kalandrowanie również może dawać folię/arkusz, ale jest inną technologią (formowanie między walcami) i nie jest typowym skojarzeniem dla folii na worki jednorazowe w standardowej klasyfikacji procesów w przetwórstwie tworzyw.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wyrób jest długi, ciągły i nawijany na rolę (folia, profil, rura), najczęściej szukaj odpowiedzi związanej z ekstruzją/wytłaczaniem. Gdy wyrób jest pojedynczą sztuką o określonym kształcie – częściej będzie to wtrysk.
