W poligrafii format netto to docelowy rozmiar po obróbce (np. po cięciu). Natomiast format naświetlania odnosi się do tego, jaki obszar zostaje przeniesiony na formę (np. płytę) w procesie przygotowania do druku. W praktyce obszar naświetlany nie powinien kończyć się dokładnie na linii netto.
Dlaczego potrzebny jest zapas? W produkcji występują tolerancje: pozycjonowania arkusza, prowadzenia, rejestru, a później także cięcia, falcowania czy oprawy. Dodatkowo często potrzebne jest miejsce na elementy technologiczne (np. znaki kontrolne, pasery) i bezpieczne odsunięcie istotnych treści od granic. Z tego powodu format naświetlania przyjmuje się jako większy od netto (typowo o wartość rzędu kilkunastu milimetrów, zależnie od technologii i wymagań zakładu).
Odpowiedź "ok. 15 mm większy" jest zgodna z ogólną zasadą: naświetlanie powinno uwzględniać zapas poza netto, aby nie "ucięło" informacji lub nie ograniczyło przestrzeni technologicznej. Warto zauważyć, że konkretna wartość może zależeć od maszyn i procedur, ale kierunek relacji (większy niż netto) pozostaje kluczowy.
Pozostałe propozycje są niepoprawne w typowym ujęciu:
"dokładnie taki sam" pomija zapas i zwiększa ryzyko problemów na etapie montażu/obróbki;
"1,5 razy większy" jest arbitralne i nie jest standardową regułą technologiczną w tym kontekście;
"ok. 15 mm mniejszy" przeczy potrzebie pozostawienia marginesu i w praktyce prowadziłby do utraty obszaru poza netto.
Na egzaminie zwracaj uwagę na słowa kluczowe: jeśli pytanie porównuje format naświetlania do netto, zwykle testuje rozumienie, że produkcja wymaga zapasów i marginesów, a nie pracy "na styk".
