Formuła Wilsona, znana także jako model EOQ (Economic Order Quantity), jest klasycznym narzędziem gospodarki zapasami. Jej celem jest określenie ekonomicznej wielkości zamówienia, czyli takiej wielkości partii dostawy, przy której łączne koszty związane z zapasem są możliwie najniższe.
W ujęciu praktycznym chodzi o kompromis między dwoma grupami kosztów:
- kosztami zamawiania (np. obsługa zamówień, transport, formalności) – rosną, gdy zamawiamy często małe partie,
- kosztami utrzymania zapasu (np. magazynowanie, zamrożony kapitał, ubezpieczenie, ryzyko przestarzenia) – rosną, gdy zamawiamy rzadko, ale duże partie.
Dlatego poprawna odpowiedź to: ekonomiczna wielkość zamówienia – jest to dokładnie wielkość, którą wyznacza model Wilsona.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Poziom zapasu informacyjnego – to pojęcie dotyczące rodzaju/poziomu zapasu (np. buforu informacyjnego w planowaniu), a nie wyniku modelu EOQ. Model Wilsona nie "ustala" takiego poziomu, tylko optymalizuje wielkość partii zamówienia.
- Cyklogram montażu produktu – cyklogram dotyczy planowania i organizacji procesu montażu (produkcji), a nie zarządzania zamówieniami materiałów w modelu EOQ.
- Czynności marszruty produkcyjnej – marszruta opisuje przebieg operacji technologicznych w wytwarzaniu. To obszar organizacji produkcji, a nie modelu optymalnej wielkości zamówienia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "formuła Wilsona" lub skrót EOQ, najczęściej chodzi o odpowiedź na pytanie "ile zamawiać", czyli o wielkość partii zamówienia minimalizującą koszty zapasów.
