Rozpoznanie rodzaju opracowania kartograficznego polega na identyfikacji, jakie informacje i w jakiej formie zostały przedstawione.
Mapa sytuacyjno-wysokościowa łączy dwie grupy treści:
- Treść sytuacyjną – czyli położenie obiektów w planie (np. drogi, zabudowa, granice obiektów terenowych, elementy infrastruktury, krawędzie wyrobisk itp.).
- Treść wysokościową – czyli informację o rzeźbie terenu i wysokościach (najczęściej w postaci warstwic, rzędnych punktów, opisów wysokości, spadków).
Jeżeli na rysunku widać typowe elementy planu sytuacyjnego oraz jednocześnie elementy pozwalające odczytać wysokości (np. warstwice albo wartości wysokości), to jest to charakterystyczne właśnie dla mapy sytuacyjno-wysokościowej.
Odpowiedź "przekroju geologicznego" nie pasuje, ponieważ przekrój geologiczny przedstawia budowę geologiczną w płaszczyźnie pionowej (warstwy, granice litologiczne, uskoki) i zwykle zawiera legendę geologiczną oraz oś przekroju, a nie typową treść sytuacyjną w rzucie z góry.
Odpowiedź "profilu wyrobiska" jest błędna z podobnego powodu: profil także jest przedstawieniem przekrojowym (wzdłużnym lub poprzecznym), służącym do oceny kształtu wyrobiska, spadków, rzędnych wzdłuż linii profilu, a nie do prezentacji pełnego planu sytuacji terenu.
Odpowiedź "ewidencji gruntów" dotyczy przede wszystkim danych katastralnych: działek, użytków, klas gruntów i granic ewidencyjnych. Taka mapa nie jest typowym narzędziem do prezentacji rzeźby terenu na potrzeby robót odkrywkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz połączenie "plan w poziomie + informacja o wysokościach", myśl o mapie sytuacyjno-wysokościowej; gdy widzisz "obraz pionowy warstw/kształtu", myśl o przekroju lub profilu.
