Klasyfikacja Spauldinga dzieli wyroby medyczne według ryzyka przeniesienia zakażenia i tego, z jakimi tkankami mają kontakt. To podział praktyczny: pomaga dobrać minimalny wymagany poziom reprocesowania (mycie, dezynfekcja, sterylizacja).
Gastrofiberoskop (endoskop do przewodu pokarmowego) podczas użycia ma kontakt z błonami śluzowymi i wydzielinami. Taki kontakt jest bardziej ryzykowny niż kontakt wyłącznie z nieuszkodzoną skórą, ale zwykle nie oznacza wejścia w jałowe tkanki lub układ naczyniowy. Z tego powodu endoskopy giętkie do badań przewodu pokarmowego zalicza się do kategorii półkrytycznej, która w ujęciu "ryzyka" odpowiada średniemu ryzyku.
Konsekwencją tej kwalifikacji jest to, że po dokładnym oczyszczeniu (myciu) wyrób powinien przejść co najmniej dezynfekcję wysokiego poziomu (a następnie m.in. płukanie, osuszenie i właściwe przechowywanie) – zgodnie z instrukcją producenta i procedurami jednostki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "niskiego ryzyka" pasuje do wyrobów mających kontakt z nieuszkodzoną skórą (niekrytycznych), np. mankietów do pomiaru ciśnienia. Endoskop dotyka błon śluzowych, więc ryzyko jest wyższe.
- "wysokiego ryzyka" dotyczy wyrobów wchodzących do tkanek jałowych lub układu naczyniowego (krytycznych), które wymagają sterylizacji. Typowy gastrofiberoskop nie jest klasycznym przykładem takiego kontaktu.
- "minimalnego ryzyka" nie jest standardową kategorią w klasyfikacji Spauldinga; może mylić się z potocznym opisem bardzo niskiego ryzyka, ale nie odpowiada utrwalonym grupom wyrobów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz endoskop, zadaj sobie pytanie "czy dotyka błon śluzowych, czy tkanek jałowych?". Odpowiedź prowadzi odpowiednio do półkrytycznego (dezynfekcja wysokiego poziomu) lub krytycznego (sterylizacja).
