Łęgi to zbiorowiska leśne związane z dolinami rzecznymi, szczególnie ze strefą zalewową, gdzie występują okresowe podtopienia oraz gleby aluwialne (mady) o zmiennej wilgotności. W takich warunkach najlepiej radzą sobie gatunki drzew o dużej tolerancji na zalewanie i wahania poziomu wód gruntowych.
Dlatego odpowiedź "Wierzba biała (Salix alba) i topola biała (Populus alba)" jest właściwa: zarówno wierzby, jak i topole są powszechnie kojarzone z nadrzeczami, tworzą zadrzewienia łęgowe i często dominują w łęgach związanych z większymi rzekami.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do "terenów łęgowych nad dużymi rzekami", ponieważ odnoszą się do innych typów siedlisk:
- "Grab pospolity i buk pospolity" – to gatunki typowe dla lasów na glebach żyznych, ale zwykle nie dla strefy regularnie zalewanej (grądy, buczyny), gdzie reżim wodny jest stabilniejszy.
- "Olsza szara i świerk pospolity" – olsza bywa wiązana z siedliskami wilgotnymi, ale zestawienie ze świerkiem kieruje w stronę siedlisk chłodniejszych/górskich lub borowych; nie jest to typowa para dla łęgów dużych rzek.
- "Dąb bezszypułkowy i sosna pospolita" – to gatunki częstsze w lasach wyżynnych i borowych na siedliskach świeższych lub suchszych; nie są charakterystycznym zestawem dla okresowo zalewanych mad rzecznych.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą zasadę: łęg = rzeka i zalewy, więc wśród drzew często pojawiają się wierzby i topole, a lasy "typowo lądowe" (buczyny, grądy, bory) wskazują na inne warunki siedliskowe.
