W ogrodzie wodnym kluczowe jest dopasowanie roślin do warunków wilgotnościowych i do strefy, w której mają rosnąć. Najczęściej wyróżnia się strefę wody (rośliny zakorzenione w dnie, liście pływające), strefę błotną/płytkiej wody oraz strefę brzegową (rośliny przywodne).
W przedstawionym zestawie trzy gatunki są spójne z ideą ogrodu wodnego:
- Mieczyk błotny – roślina związana z siedliskami silnie uwilgotnionymi; w kontekście doboru do ogrodu wodnego pasuje do strefy wilgotnej/brzegowej.
- Tatarak zwyczajny – typowa roślina przywodna; dobrze wpisuje się w nasadzenia przy brzegu zbiornika.
- Grzybienie białe – klasyczna roślina wodna do strefy otwartej wody (liście pływające), powszechnie kojarzona z oczkami i stawami.
Elementem niespójnym jest brzoza brodawkowata, ponieważ w tabeli przypisano jej zbiorowisko leśne. Taki typ siedliska nie odpowiada podstawowym warunkom ogrodu wodnego (dominacja wody i roślin przystosowanych do stałej wilgotności). Z tego powodu ocena zestawu powinna być negatywna: nie wszystkie rośliny są odpowiednie do stworzenia ogrodu wodnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Stwierdzenie, że "wszystkie rośliny są odpowiednie", ignoruje wyraźnie odmienny typ siedliska brzozy. Wskazanie tataraku jako nieodpowiedniego jest częstą pomyłką wynikającą z nierozpoznania roślin przywodnych – tatarak jest właśnie gatunkiem strefy brzegowej. Podobnie odrzucenie grzybieni białych przeczy podstawowej wiedzy o roślinach wodnych, bo to jeden z najbardziej typowych gatunków rosnących w wodzie.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: zestaw do ogrodu wodnego powinien obejmować rośliny wodne i przywodne, a gatunki typowo leśne lub sucholubne będą elementem "odstającym", chyba że pytanie wyraźnie dotyczy także otoczenia zbiornika.
