W terapii zajęciowej cel główny dobiera się do realnych potrzeb funkcjonalnych osoby. Przy niepełnosprawności intelektualnej w stopniu znacznym najważniejsze jest zwiększanie bezpieczeństwa i jakości życia poprzez uczenie oraz utrwalanie samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym, czyli trening czynności dnia codziennego (ADL). Obejmuje to m.in. jedzenie, ubieranie, korzystanie z toalety, higienę, prostą organizację dnia i komunikowanie potrzeb.
Odpowiedź "uczenie samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym" jest poprawna, bo odpowiada nadrzędnej idei terapii zajęciowej: wspieraniu udziału w codziennych aktywnościach (z odpowiednim stopniem pomocy, strukturą, podpowiedziami i adaptacjami).
Dlaczego pozostałe propozycje nie są głównym celem:
- "przygotowanie do podjęcia pracy zawodowej" – może być ważnym kierunkiem w innych grupach (np. przy lżejszych trudnościach i większej samodzielności), ale przy stopniu znacznym zwykle priorytetem jest opanowanie podstawowych czynności i rutyn. Zawodowe cele mogą być co najwyżej elementem długofalowym i zależą od możliwości oraz środowiska wsparcia.
- "rozwijanie zdolności plastycznych" – to raczej forma aktywności lub narzędzie terapeutyczne (ekspresja, motywacja, trening koncentracji), a nie nadrzędny cel funkcjonalny. Samo "rozwijanie zdolności" nie musi przekładać się na samodzielność w ADL.
- "usprawnianie manualne" – jest typowym celem szczegółowym (motoryka mała, koordynacja), ale w terapii zajęciowej powinno służyć wykonywaniu konkretnych czynności (np. trzymanie sztućców, zapinanie guzików). Bez osadzenia w funkcji życiowej pozostaje celem narzędziowym, nie głównym.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: najpierw funkcja i udział w codzienności, potem narzędzia (manualność, plastyka, trening wybranych umiejętności). Jeśli pytanie dotyczy "głównego celu", najczęściej poprawna będzie odpowiedź odnosząca się do samodzielności i wykonywania codziennych aktywności.
