Górne warstwy nasypu są szczególnie narażone na oddziaływanie czynników atmosferycznych, w tym na przemarzanie oraz cykle zamarzania i odmarzania. Jeśli w tej strefie zastosuje się grunt podatny na zjawiska mrozowe, może dojść do tworzenia się wysadzin mrozowych (unoszenia gruntu wskutek powstawania lodu w porach i migracji wody ku strefie zamarzania). Skutkiem są deformacje konstrukcji ziemnej i pośrednio uszkodzenia warstw drogi.
Dlatego wymagane są grunty niewysadzinowe – czyli takie, które w praktyce robót ziemnych uznaje się za niepowodujące istotnych wysadzin. Ogranicza to ryzyko nierówności, spękań oraz utraty równości i nośności warstw znajdujących się wyżej (warstw ulepszonego podłoża i konstrukcji nawierzchni).
- "mało wysadzinowych" – to grunty o pewnej podatności na wysadziny. W pytaniu wskazano warstwę o określonej minimalnej grubości, dla której wymaga się eliminacji zjawiska, a nie tylko jego ograniczenia. W praktyce egzaminacyjnej "mało wysadzinowe" traktuje się jako gorszą kategorię niż "niewysadzinowe".
- "bardzo wysadzinowych" – to wybór skrajnie nieprawidłowy, bo taka kategoria najłatwiej prowadzi do wysadzin i późniejszych uszkodzeń.
- "wątpliwych" – to określenie nie odpowiada wymaganiu technologicznemu doboru materiału do wbudowania. Materiał "wątpliwy" wymagałby dodatkowych badań/kwalifikacji, a nie jest docelową kategorią gruntu do wykonania warstwy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy warstw najbardziej narażonych na przemarzanie, szukaj odpowiedzi eliminującej problem u źródła (niewysadzinowość), a nie odpowiedzi "pośredniej" sugerującej tylko częściowe ograniczenie zjawiska.
