W zadaniu podano procentową zawartość trzech frakcji granulometrycznych: piaskowej (70%), pyłowej (20%) i iłowej (10%). Suma wynosi 100%, więc dane są spójne i można je bezpośrednio nanieść na trójkąt Fereta, czyli wykres służący do nazywania gruntów na podstawie składu granulometrycznego.
Kluczowa idea trójkąta jest taka, że:
- piasek stanowi "część szkieletową" gruntu,
- pył i ił tworzą frakcje drobne, które nadają gruntowi cechy spoiste,
- nazwa jest kompromisem: wskazuje dominującą frakcję oraz istotną domieszkę.
Przy udziale 70% frakcji piaskowej grunt nie jest typową "gliną" o przewadze frakcji drobnych, ale jednocześnie 30% frakcji pyłowo‑iłowej to zbyt dużo, aby traktować go jak czysty piasek. Właśnie ta mieszanka (dużo piasku + wyraźny udział frakcji drobnych) odpowiada nazwie "glina piaszczysta".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Glina lekka" bywa kojarzona z mniejszym udziałem frakcji bardzo drobnych i innym położeniem pola na wykresie; przy 70% piasku wskazanie "piaszczysta" jest bardziej adekwatne niż ogólne "lekka".
- "Ił pylasty" sugeruje grunt z dominacją frakcji iłowej (z domieszką pyłu). Tutaj iłu jest tylko 10%, więc nie spełnia to intuicyjnego warunku "iłowatości".
- "Piasek słabogliniasty" wskazuje piasek z niewielką domieszką części gliniastych. Przy 30% frakcji drobnych domieszka nie jest już "słaba", więc taka nazwa zaniża udział frakcji spoistej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy frakcje drobne (pył + ił) są marginalne (kilka–kilkanaście procent) czy istotne. Jeśli są istotne, to sama nazwa "piasek" często jest za słaba i trzeba przejść do pól typu "glina piaszczysta" lub pokrewnych.
