W agronomii rośliny strączkowe często dzieli się na grupy według wymagań glebowych. Kryterium obejmuje m.in. żyzność i kulturę gleby, jej zwięzłość, zasobność w wodę oraz odczyn (pH). W praktyce pomaga to dobrać gatunek do stanowiska i przewidzieć, gdzie dana uprawa będzie prowadzona.
Największe wymagania glebowe ma grupa: bobik, groch siewny i wyka jara. Są to rośliny preferujące gleby żyzne i dobrze utrzymane w kulturze, zwykle o pH powyżej 6 (odczyn zbliżony do obojętnego) oraz z dobrą dostępnością wody, zwłaszcza w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków. Dlatego zalicza się je do gatunków "najbardziej wymagających" wśród strączkowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "łubin żółty, seradela i gryka" – łubin żółty jest typowym przykładem rośliny o małych wymaganiach, dobrze znosi gleby lżejsze i kwaśniejsze. Zestaw nie odpowiada więc grupie o najwyższych wymaganiach.
- "łubin wąskolistny, lucerna i żyto" – zawiera rośliny spoza jednej, porównywalnej grupy "strączkowe o najwyższych wymaganiach"; ponadto łubin wąskolistny zalicza się raczej do średnich wymagań glebowych.
- "peluszka, łubin biały i wyka kosmata" – peluszka i łubin biały to gatunki o średnich wymaganiach (nie najwyższych), a wyka kosmata nie jest wskazywana jako element grupy o największych wymaganiach w tym podziale.
Dla pszczelarza ta wiedza ma znaczenie praktyczne: bobik i groch są cennymi pożytkami (nektar i pyłek), a znajomość ich wymagań pozwala ocenić, w jakich rejonach i na jakich glebach uprawy te będą częstsze, a więc gdzie można spodziewać się stabilniejszej bazy pożytkowej.
