W pracy terapeuty zajęciowego motywowanie uczestników zajęć powinno wspierać współpracę, poczucie sprawczości i bezpieczeństwo psychologiczne w grupie. Dlatego najlepszy jest komunikat, który wzmacnia pozytywnie: zauważa konkretne zachowanie ("dokładność") i łączy je z pozytywnym, sensownym efektem ("wszyscy docenią smak zupy"). Taka informacja zwrotna jest jednocześnie życzliwa i rzeczowa, a przy tym buduje motywację bardziej trwałą niż presja.
Wypowiedź "Będzie wam wstyd, jeśli nie przygotujecie posiłku na czas dla wszystkich" jest problematyczna, bo bazuje na zawstydzaniu i lęku. Może chwilowo przyspieszyć działanie, ale w grupie terapeutycznej często prowadzi do napięcia, obronności, wycofania lub konfliktu. U części osób może też wzmacniać poczucie porażki, gdy pojawią się trudności.
Wypowiedź "W nagrodę dostaniecie dokładkę zupy po ukończeniu pracy" opiera się na nagrodzie instrumentalnej. Taki mechanizm bywa użyteczny w niektórych sytuacjach, ale w terapii zajęciowej łatwo przesuwa uwagę z procesu (współpraca, trening umiejętności, samodzielność) na "zapłatę". Dodatkowo nagroda może być odbierana jako manipulacja lub nierówne traktowanie, a po jej braku motywacja spada.
Wypowiedź "Na waszym miejscu bardziej bym się postarał, jeśli nie chcecie zostać wyśmiani" to presja społeczna i sugestia ośmieszenia. Taki komunikat podważa relację terapeutyczną, może eskalować wstyd i obniżać samoocenę. W środowisku wsparcia ważniejsze jest wzmacnianie zasobów oraz spokojne ukierunkowanie działań.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o motywowaniu zwykle poprawna odpowiedź zawiera docenienie, konkret, życzliwy ton i odniesienie do sensu działania. Odpowiedzi oparte na groźbie, wstydzie, wyśmiewaniu lub "kupowaniu" zachowania nagrodą najczęściej są niepożądane w kontekście terapeutycznym.
