Maska 255.255.255.0 odpowiada prefiksowi /24, czyli 24 bity opisują sieć, a pozostałe 8 bitów (w ostatnim oktecie) to część hosta.
Liczba wszystkich adresów w podsieci zależy od liczby bitów hosta: 2^n, gdzie n to liczba bitów hosta. Tutaj n = 8, więc:
2^8 = 256 adresów w całej podsieci.
W klasycznym IPv4 (dla typowej podsieci, jak /24) dwa adresy nie służą do adresowania komputerów/hostów:
- adres sieci – ma wszystkie bity hosta równe 0, tu: 192.168.100.0; identyfikuje samą podsieć,
- adres rozgłoszeniowy (broadcast) – ma wszystkie bity hosta równe 1, tu: 192.168.100.255; służy do wysyłania pakietów do wszystkich hostów w podsieci.
Dlatego liczba adresów dostępnych do adresowania hostów to:
256 − 2 = 254.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wybór 256 wynika zwykle z policzenia wszystkich adresów bez odjęcia dwóch specjalnych. Wybór 255 bywa skutkiem skojarzenia z maksymalną wartością oktetu (0–255), ale nie uwzględnia, że jeden z tych adresów jest broadcastem. Wybór 253 sugeruje odjęcie "jeszcze jednego" adresu bez podstawy w standardowej regule dla /24.
W praktyce ta umiejętność jest kluczowa przy planowaniu puli DHCP, doborze rozmiaru podsieci do liczby stanowisk oraz unikaniu konfiguracji, w której ktoś omyłkowo przypisze hostowi adres sieci lub broadcastu.
