Najpierw wykonuje się obmiar, czyli oblicza powierzchnię posadzki w każdym pomieszczeniu. Dla prostokąta pole liczymy jako iloczyn długości i szerokości.
Łazienka: 4 m × 4 m = 16 m2.
Kuchnia: 4 m × 6 m = 24 m2.
Łączna powierzchnia do ułożenia płytek: 16 + 24 = 40 m2.
W zadaniu podano, że norma zużycia wynosi 1,05 m2 na 1 m2 powierzchni. Taki zapis jest w praktyce równoważny współczynnikowi 1,05 (czyli 105% potrzebnego metrażu). Oznacza to zapas na: docinanie płytek przy ścianach, dopasowanie przy narożach, odpady oraz ewentualne uszkodzenia podczas transportu i montażu.
Zatem powierzchnię wynikającą z obmiaru mnożymy przez współczynnik normy:
40 m2 × 1,05 = 42,0 m2.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 40,0 m2 to wynik samego obmiaru bez doliczenia zapasu/strat – częsty błąd, gdy pomija się współczynnik 1,05.
- 25,2 m2 odpowiadałoby pomniejszonej części powierzchni (np. tylko jedno pomieszczenie lub błędnie użyty współczynnik), więc nie uwzględnia pełnego zakresu robót.
- 16,8 m2 jest zbliżone do 16×1,05, czyli uwzględnia zapas, ale tylko dla łazienki – to błąd polegający na nieuwzględnieniu kuchni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się "norma zużycia" większa od 1, zwykle oznacza to konieczność przemnożenia obmiaru przez współczynnik (zapas). Najpierw zsumuj wszystkie powierzchnie, a dopiero potem zastosuj normę, aby uniknąć pomyłek.
