W wyrobiskach wybierkowych prędkość prądu powietrza musi być na tyle duża, aby zapewnić skuteczne przewietrzanie przodka, czyli przede wszystkim rozcieńczanie i usuwanie zanieczyszczeń (gazy, para wodna, ciepło) oraz doprowadzanie świeżego powietrza do strefy pracy.
Jednocześnie zbyt duża prędkość nie jest korzystna, ponieważ może powodować:
- nadmierne pylenie (unoszenie pyłu z podłoża i urobku),
- pogorszenie warunków pracy (przeciągi, hałas aerodynamiczny),
- większe problemy organizacyjne przy prowadzeniu robót w strefie silnego strumienia powietrza.
Dlatego jako wartość graniczną maksymalnej prędkości w wyrobiskach wybierkowych przyjmuje się 5 m/s – jest to kompromis między skutecznością przewietrzania a ograniczaniem negatywnych skutków dużych prędkości.
Odpowiedzi z niższymi wartościami (np. 1 m/s lub 3 m/s) mogą w praktyce oznaczać zbyt słabe przewietrzanie przodka, zwłaszcza przy intensywnych robotach i emisjach zanieczyszczeń. Z kolei 7 m/s jest wartością zbyt wysoką jak na typowe wymagania dla wyrobisk wybierkowych i może nasilać pylenie oraz dyskomfort.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o "maksymalną prędkość" rozdziel w myślach dwa cele wentylacji: zapewnienie wymiany powietrza oraz ograniczanie skutków ubocznych (pył, przeciągi). Odpowiedź zwykle jest wartością "umiarkowanie wysoką", a nie skrajnie dużą.
