Zapis 2+2 w praktyce poligraficznej informuje o liczbie kolorów drukowanych po obu stronach podłoża: 2 kolory na awersie oraz 2 kolory na rewersie. Nie jest to liczba stron ani liczba arkuszy, tylko standardowy skrót opisujący barwność druku dwustronnego.
W przygotowaniu fleksograficznym obowiązuje zależność: jeden kolor = jedna separacja barwna = jedna forma drukowa. W technologii CtF (Computer-to-Film) każda separacja jest naświetlana na osobnym filmie, czyli na osobnym wyciągu barwnym. Ten film służy następnie do naświetlenia fotopolimerowej płyty (formy) dla danego koloru.
Dla zlecenia oznaczonego 2+2 potrzebujesz więc:
- 2 wyciągów dla awersu (po jednym na każdy kolor),
- 2 wyciągów dla rewersu (po jednym na każdy kolor).
Razem daje to 4 wyciągi barwne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1 wyciąg – błędnie zakłada jeden wspólny film dla wielu kolorów; w CtF separacje są rozdzielne.
- 6 wyciągów – sugeruje dodatkowe, nieuzasadnione separacje (np. doliczenie "czegoś ekstra"), których zapis 2+2 nie obejmuje.
- 8 wyciągów – to typowy efekt podwójnego liczenia (np. mylenie stron z kolejnymi kompletami) albo założenia, że każdy kolor wymaga dwóch filmów, co nie wynika z podanego oznaczenia.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: (liczba kolorów na awersie) + (liczba kolorów na rewersie) = liczba wyciągów w CtF.
