W rozgraniczaniu nieruchomości znaki graniczne służą trwałemu oznaczeniu punktów granicznych w terenie. Przepisy określają, jak należy je rozmieszczać, aby przebieg granicy był czytelny i możliwy do odtworzenia w przyszłości.
Wymaganie "maksymalnego dopuszczalnego odstępu" oznacza górną granicę rozstawu: odległość między kolejnymi znakami na granicy nie może jej przekroczyć. Dlatego odpowiedź "200 m" jest poprawna, bo wskazuje największą odległość, jaką wolno zastosować między znakami granicznymi przy stabilizacji w toku rozgraniczania.
Pozostałe wartości są błędne, ponieważ:
- "100 m" – to zbyt mały limit w stosunku do wskazanego w przepisach maksimum; może zdarzać się w praktyce (np. gorsza widoczność, teren zabudowany), ale nie jest wartością maksymalną.
- "150 m" – analogicznie, to wartość mniejsza od dopuszczalnego maksimum; nie wynika jako limit z przywołanego wymagania.
- "50 m" – może być spotykane na granicach o dużej liczbie załamań lub w terenie o ograniczonej widoczności, lecz nie stanowi ustawowego/wykonawczego maksimum.
Na egzaminie zwróć uwagę na słowo "maksymalny". Jeśli pytanie dotyczy maksimum, wybierasz wartość graniczną "nie większą niż…". W praktyce geodeta dobiera rozmieszczenie znaków tak, by spełnić limit oraz zapewnić czytelność przebiegu granicy (często gęściej niż wynosi maksimum).
