Obciążalność długotrwała (ampacity) oznacza taki prąd roboczy, który może płynąć przez kabel w sposób ciągły, aby w stanie ustalonym nie doszło do przekroczenia dopuszczalnej temperatury żyły i izolacji. W praktyce jest to zagadnienie cieplne: straty mocy w przewodniku powodują nagrzewanie, a grunt odprowadza ciepło z określoną skutecznością.
Dla kabla SN o parametrach 18/30 kV i przekroju 3×120 mm2, ułożonego w ziemi, wartość prądu dopuszczalnego zwykle odczytuje się z tabel obciążalności albo wyznacza metodą normową. W pytaniu wskazano konkretną wartość tabelaryczną: 220 A.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w kontekście tego zadania?
- 205 A – to zaniżona obciążalność, typowa raczej dla bardziej niekorzystnych warunków chłodzenia (np. gorszy grunt, większa temperatura otoczenia, większe zagęszczenie kabli) lub dla innego wariantu kabla.
- 230 A – to wartość bliska, ale nadal inna niż przyjęta tabelarycznie dla wskazanego przypadku; w zadaniach testowych zwykle tylko jedna liczba odpowiada konkretnej pozycji tabeli/założeniom odniesienia.
- 325 A – to wartość zdecydowanie za wysoka jak na typową obciążalność długotrwałą pojedynczego kabla 3-żyłowego 120 mm2 w ziemi; może wynikać z pomylenia sposobu ułożenia (np. powietrze) albo z pomylenia parametru (np. inne warunki albo inny przekrój).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie nie podaje temperatury gruntu, rezystywności cieplnej gruntu ani układu ułożenia, to najczęściej odwołuje się do konkretnych warunków odniesienia z tabel (normowych lub katalogowych). W takiej sytuacji należy dopasować odpowiedź do wartości typowej dla danej pozycji tabelarycznej.
