W lunecie Galileusza układ tworzą dwie soczewki: obiektyw skupiający (ogniskowa dodatnia) oraz okular rozpraszający (ogniskowa ujemna). To właśnie ujemna ogniskowa okularu odróżnia ten przyrząd od lunety Keplera.
Dla ustawienia dającego obraz pozorny "w nieskończoności" (wygodna obserwacja, brak akomodacji) długość lunety jest równa odległości między soczewkami. W przypadku lunety Galileusza obowiązuje zależność:
L = fob + fok, przy czym fok < 0.
Podstawiamy dane z zadania:
Wyznaczamy ogniskową okularu:
fok = L − fob = 100 mm − 150 mm = −50 mm.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- +50 mm odpowiadałoby okularowi skupiającemu, czyli innemu typowi lunety (Keplera), a nie Galileusza.
- −100 mm dawałoby długość L = 150 + (−100) = 50 mm, więc nie zgadza się z podaną długością lunety.
- +100 mm również oznaczałoby okular skupiający oraz prowadziłoby do L = 250 mm, co jest sprzeczne z treścią.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: w Galileuszu okular jest rozpraszający (znak "minus"), a długość tubusu jest "krótsza" niż ogniskowa obiektywu.
