Własność, którą najczęściej mierzy się przyrządem optycznym wykorzystywanym w kontroli materiałów optycznych, to współczynnik załamania. Jest to parametr materiałowy opisujący, jak silnie światło "zwalnia" i zmienia kierunek w danym ośrodku. W praktyce pomiar opiera się na obserwacji zjawiska załamania (np. wyznaczeniu położenia charakterystycznej granicy w polu widzenia lub odczycie skali po ustawieniu obrazu na maksimum ostrości/kontrastu).
Odpowiedź "Pęcherzykowatość" jest niepoprawna, ponieważ pęcherzyki to wada objętościowa (defekt materiału: obecność pęcherzy gazowych). Tego typu wada jest zwykle wykrywana i oceniana metodami oględzinowymi lub specjalistycznymi metodami kontroli jakości (np. w prześwietleniu), a nie jako bezpośredni odczyt z typowego przyrządu do pomiaru parametru optycznego.
Odpowiedź "Współczynnik dyspersji" również nie pasuje do standardowego pomiaru jednym prostym przyrządem pokazanym na schematycznym rysunku w zadaniach egzaminacyjnych. Dyspersja dotyczy tego, jak zmienia się załamanie dla różnych długości fali (barw). Jej wyznaczenie wymaga porównania zachowania materiału dla co najmniej dwóch barw/warunków pomiaru, a nie jednego prostego odczytu.
Odpowiedź "Smużystość" jest błędna, bo smugi to kolejna wada niejednorodności szkła (strefy o innej strukturze), widoczna w odpowiednich warunkach obserwacji. To zagadnienie z obszaru kontroli jakości i jednorodności materiału, a nie bezpośrednia "własność liczbowa" mierzona typowym przyrządem do wyznaczania n.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się parametry liczbowe materiału (np. współczynnik załamania) i wady szkła (pęcherzyki, smugi), najpierw rozstrzygnij, czy pokazany przyrząd służy do odczytu parametru na skali. Jeśli tak, najczęściej chodzi o współczynnik załamania.
